Een reis met mijzelf, vanuit vertrouwen.

Afgelopen voorjaar had ik een geweldig leuke wandelcoaching trainingsdag op de Veluwe.
Heerlijk de hele dag de natuur in geweest met leuke mensen en na afloop hebben we samen nog wat gedronken.

Op een gegeven moment was het tijd om aan de 2 uur durende terugreis te beginnen.
De telefoon aan de lader in de auto (want de accu is leeg) en de ‘tomtom’ aan om mij de weg terug te wijzen.
Nog even mijn moeder ‘appen’ dat ik weer richting het noorden zou komen, zodat ze mijn dochter nog voor bedtijd thuis kon brengen. Let’s go!
Tja, dit was mijn plan…
Maar in werkelijkheid gebeurde er dit:

Op het moment dat ik afscheid nam van mijn trainingsgenoten en trainer, probeer ik alvast mijn autosleutels uit mijn tas te pakken.
Ik voel dat de rits van mijn ‘sleutel vakje’ openstaat en mijn adem stokt in mijn keel. Mijn sleutelbos is weg!
Na overal gezocht te hebben zonder succes en uiteindelijk mijn contactgegevens achter te hebben gelaten in het restaurant waar we de dag geëindigd zijn, vraag ik mij af hoe ik in vredesnaam thuis kom.

Mijn auto moet ik laten staan, ik kan met niemand meerijden want ik ben de enige uit ‘het hoge noorden’ en de trein? Jeetje, dat is lang geleden dat ik met het openbaar vervoer heb gereisd!
Toch blijkt de trein de enige optie te zijn. Onze trainer van vandaag zet me af bij het treinstation in Nunspeet en laat me even bellen met mijn moeder en oppas om haar in te lichten.
‘Ik kom wel thuis’, is wat ik mijzelf steeds voorhoud. ‘Natuurlijk kom ik thuis; ik weet alleen nog niet wanneer en hoe precies, maar ik kom er wel.’
Zonder i-phone reizen met het openbaar vervoer, vanaf een station ver van huis en jeetje… hoe werkt zo’n ov-chipkaart? Welke trein moet ik nemen?

Eerst maar een kaartje kopen. Ik mag kiezen tussen een reis via Groningen of Leeuwarden om op mijn bestemming te komen; ik kies voor Groningen.
Kaartje gekocht, eerste stap richting huis is gezet! Of toch niet? Ik kom op het station iemand tegen die snel even op de OV9292 website kijkt en deze weet mij te vertellen dat er tussen Hoogeveen en Groningen vandaag geen treinen rijden. Ik mag tussen die stations een uur in de bus gaan zitten…. hmm, had ik nu maar voor reizen via Leeuwarden gekozen…
Ik kom er achter dat ik eerst de trein naar Zwolle moet nemen. Het juiste spoor vind ik gelukkig snel.
De trein is vol en ik moet staan. Tijdens mijn reis kan ik niet ‘vluchten’ in mijn i-phone. Niet even appen met mijn familie waar ik ben, geen Facebook/instagram/mail ‘checken’ om de tijd te doden. En het belangrijkste: ik kan niet opzoeken welke verbindingen ik moet nemen om thuis te komen of hoe lang ik uiteindelijk onderweg zal zijn. Nee, ik sta hier op mijn eigen benen, in een bomvolle trein en ik weet niet hoe lang ik nog onderweg ben of hoe ik op het volgende station verder moet.
Hoe ik mij hierbij voel? Nu op dit moment? Nou… geloof het of niet, ik voel vertrouwen en ook verbinding. Ik vertrouw op mijzelf en ik merk dat ik verbinding maak met de mensen en de omgeving om mij heen. Ik kijk rustig om mij heen, observeer de trein, luister af en toe gesprekjes mee tussen medereizigers. Gek genoeg voel ik mij rustig.

Aangekomen op station Zwolle verbaas ik mij over het enormmm grote station. Ik zie het spoor waar ik naar toe wil liggen aan de overkant, maar hoe kom ik daar?? Na een paar keer vragen, kom ik in een enorm grote hal met enorm veel roltrappen en uiteindelijk kom ik net op tijd aan bij het spoor van de trein naar Leeuwarden.
Ja, je leest het goed: Leeuwarden. Ik heb de gok genomen dat ik met mijn treinkaartje via Groningen, mee mag in de trein naar Leeuwarden. Yes, ik heb geluk; de conducteur vindt het goed. Wel zal ik het in de volgende trein weer moeten vragen, zegt ze.
Tevreden neem ik plaats in de trein. Ik zit met nog 3 andere mensen in een vierzit.
Even later stappen er veel mensen uit en kan ik verplaatsen naar een plaatsje voor mij alleen.
Af en toe sluit ik mijn ogen een tijdje, ik dein mee op het ‘kedekedeng’ van de trein. Geamuseerd hoor ik twee tienermeisjes kletsen over school, uitgaan en natuurlijk jongens. Pfieuw, hoe lang is het al weer geleden dat ik zo oud was als zij? Voor mijn gevoel nog maar even, maar in werkelijkheid is de tijd toch sneller gegaan en ben ik nu ongeveer een keer zou oud als zij.
Een tijd later stap ik uit op station Leeuwarden, waar ik een half uur moet wachten op de trein naar mijn eindbestemming. Tijd om wat te eten besluit ik, want het is inmiddels 20.00 uur en mijn maag rammelt.
Een patatje gaat er goed in, lekker met een warme en gevulde maag de laatste trein in. Ik ben bijna thuis!
In de trein vraag ik het meisje dat voor mij zit, of ik mijn vader even mag bellen om mij op te halen. Dat mag en paps staat mij op te wachten als ik na bijna 3 uren reizen aankom op station Grijpskerk.

Jeetje wat een avontuur he?!
Weet je wat nu het mooie is van zo’n gebeurtenis? Ik kan er altijd weer iets positiefs/moois uithalen tegenwoordig.
Tijdens de training die ik deze dag heb gevolgd, hebben we gewerkt aan ‘wensen’.
De wens die ik voor mijzelf heb geformuleerd tijdens de training, was: ‘Ik wil altijd kunnen blijven vertrouwen op mijzelf.’
Precies dit heb ik mogen ervaren tijdens mijn ‘avontuur van de verloren sleutels’! Ik heb vertrouwd op mijzelf en dat voelde fantastisch!
Ondanks de ongemakken, lang onderweg, auto later weer ophalen enz., ben ik blij dat ik dit avontuur met mijzelf heb mogen meemaken. Mijn zelfvertrouwen heeft weer een boost gekregen.
Ook het contact maken met mijn omgeving, doordat ik geen i-phone had om in weg te duiken, heeft me geleerd dat deze verbinding voor mij belangrijk is en dat ik deze vaak mis door het gebruiken van mijn i-phone. (Een uitdaging die ik later nog aan ga: mijn internet en social-media verslaving aanpakken. Lees hierover in een volgende blog!)

Ik kijk terug op een avontuurlijke, leerzame en hele fijne reis. Een reis met mijzelf, vanuit vertrouwen!

Jolanda

Pin It on Pinterest

Share This